اخبار / آیا پول دیجیتالی بهتر از استیبل‌کوین‌ها است؟

آیا پول دیجیتالی بهتر از استیبل‌کوین‌ها است؟


 آیا پول دیجیتالی بهتر از استیبل‌کوین‌ها است؟

ناوری اصلی پشت ارزهای رمزنگاری شده، فناوری دفاتر کل توزیع شده است. بسیاری از تلاش‌های اولیه برای استفاده از فناوری دفتر کل توزیع شده، از جمله بلاکچین، عموما به منظور دور زدن موانع موجود برای انتقال پول از طریق سیستم‌های متمرکز بوده است. گرچه این فناوری برای کسانی می‌خواهند در انجام تراکنش‌ها ناشناس باقی بمانند، بسیار جذاب است اما پس از مدتی ناهماهنگی و عدم انطباق خودش با رگولیشن را نشان داد و این این‌جا بود که مفهومی به نام استیبل‌کوین‌ ظهور کرد.


بیایید تراکنش‌ها را پیچیده نکنیم


برای این‌که بتوانید چالش‌های استفاده از استیبل‌کوین‌ها را درک کنید، ابتدا بهتر است نحوه انجام تراکنش با ارزهای رمزنگاری شده را یاد بگیرید. ابتدا یک فرستنده مقداری ارز رمزنگاری شده یا استیبل‌کوین خریداری می‌کند. این ارزها انتقال داده می‌شوند و در نهایت، دریافت کننده یا خریدار، ارزهای دریافت شده را به فروش می‌رساند. اگر این استیبل‌کوین وابسته به واحد پولی دلار باشد، به نظر می‌رسد که از نظر فنی بسیار ایمن‌تر از یک دلار غیر رمزنگاری شده خواهد بود. درست است؟

با این حال، این حقیقت را نیز باید در نظر گرفت که تبدیل ارزهای دیگر به استیبل‌کوین‌ها و برعکس، نیاز به نقدینگی مازاد دارد. قیمت استیبل‌کوین‌ها برای اینکه بتوانند خودشان را تقاضای متغیر بازار وفق دهند، به یک قیمت ثابت وابسته و متکی است. از سوی دیگر، استیبل‌کوین‌ها برای انجام فرایندها، انطباق و یا تکنولوژی هزینه‌های شخص ثالث بالایی را نیز متحمل می‌‌شوند که منجر به افزایش نقدینگی می‌شود.

اگر رفع مشکل موجود موجب ایجاد اطمینان به تراکنش‌های غیرقابل تبدیل ارزهای رگوله‌شده شود، پس بهتر است که راهکارهای فناوری دفاتر کل توزیع‌شده را نوعی طراحی کنیم که با رگولاتوری موجود سازگاری داشته باشد و پول دیجیتالی‌شده همین طراحی سازگار با رگولاتوری است.


تفاوت استیبل‌کوین‌ها و پول دیجیتالی


پول دیجیتال راهکار جدیدی است که از آن تحت عناوین «پول دیجیتال توزیع شده» یا «پول در زنجیره» نیز یاد می‌شود و یکی از مهمترین تفاوت‌هایش این است که توسط بانک‌ها و سازمان‌های دولتی صادر و کنترل می‌شوند؛ سازمان‌هایی که می‌توانند هر ارز دولتی را پشتوانه دلار دیجیتالی و رمزنگاری‌شده قرار دهند. اگرچه باز هم نمی‌توان منکر نیاز بانک‌ها به فناوری دفتر کل توزیع شده برای پشتیبانی از چنین پول دیجیتالی شد شد، اما در این رویکرد دیگر خبری از اشخاص ثالث نیست.

بیایید کمی عمیق‌تر به تفاوت‌های استیبل‌کوین‌ و پول دیجیتالی بنگریم. علیرغم تمام ادعاها مبنی بر عدم تفاوت استیبل‌کوین‌ با پشتوانه دلار با ارز دلار معمولی، باید اذعان کرد که استیبل‌کوین‌‌ها در حقیقت نوعی اوراق بهادار با شکاف قیمت پیشنهادی خرید و فروش هستند که توسط برخی شرکت‌های خصوصی عرضه می‌شوند و برای این‌که بتوانند به ارز ملی متصل باشند، نیاز به نقدینگی دارند. این در حالی است که نگهداری و دادوستد این ارزها نیز هزینه‌های خودش را دارد.

البته، این نکته را نیز در نظر داشته باشید که دارایی‌های پشتیبان استیبل‌کوین‌‌ها باید به شکل کاملا ایده‌آلی جداسازی‌شده و ثابت باشند. این در حالی است که اتفاقاتی نظیر استفاده از دارایی‌های پشتیبان استیبل‌کوین تتر به منظور خرید بیت‌کوین در سال ۲۰۱۷ و سقوط قیمت آن در سال ۲۰۱۸، نشان از ریسک‌پذیری استیبل‌کوین‌ها است.

در مقابل، پول دیجیتال نیاز به نقدینگی مازاد ندارد. یک دلار رمزنگاری شده در خلال شبکه‌ای مجاز (عمومی یا خصوصی) و توسط بانک‌های تجاری عرضه می‌شود. بانک سرمایه غیرقابل رمزنگاری‌شده را در حساب پولی نامشخص مشتری نگهداری می‌کند. تراکنش‌ها بدون این‌که نوسانات قیمتی به وجود بیاید انجام می‌شوند. ضمن این‌که در این رویکرد، هزینه‌های نگهداری از دارایی‌ها در حساب کاربری نیز در مقایسه با میلیون‌ها حساب کاربری برای بانک قابل چشم‌پوشی است.


تاریخ: 1398/10/20 02:41 ب.ظ | دفعات بازدید: 528

برچسب ها: 2020